Ik groeide op in Ede, waar de straat mjn speelveld was en de dagen zich vulden met het soort avonturen dat alleen kinderen kunnen verzinnen. Tegenover het huis lagen een boerderij en een strook bosschages die als vanzelf veranderden in een wereld vol geheimen: plekken om hutten te bouwen, paden om te verkennen, en ondergrondse hommelnesten die als schatten werden gevonden.

Spijbelen begon al op de kleuterschool. Terwijl andere kinderen netjes in de kring zaten, trok ik liever op met een vriendje dat nooit naar school ging. Het was een keuze die me later nog vaak zou achtervolgen, vooral in mijn middelbare schooltijd, waar de vrijheid van vroeger niet langer zonder gevolgen bleef.

Desondanks haalde ik mijn onderwijsbevoegdheid voor zowel maatschappijleer als geschiedenis. Een jaar lang stond ik voor de klas. Daarna sloot de deur zich weer. Ik reken mezelf tot de lost generation van de jaren tachtig: jonge docenten die vol idealen begonnen, maar weinig kansen kregen om die waar te maken.

Dat ik commerciële talenten bezat, kwam voor mijzelf als een verrassing. In de wereld van tijdschriften en beurzen vond ik een energie die me jarenlang voortstuwde. Maar op een dag was het genoeg.

Ik zocht naar iets dat dichter bij mezelf lag, iets dat meer betekenis droeg dan targets en omzet. Die kans vond ik bij de gemeente Amsterdam. Daar sprak ik met bedrijven van alle soorten en maten over het creëren van ruimte voor mensen met wat toen een arbeidsbeperking werd genoemd. Zodra er mogelijkheden waren — of gemaakt konden worden — zocht ik de juiste kandidaten erbij. De gesprekken met hen, en met hun begeleiders, waren voor mij het hart van mijn werk. In die ontmoetingen, in die verhalen, vond ik mijn mooiste baan.

En toch, toen de gelegenheid zich voordeed om met een goede regeling te stoppen, aarzelde ik niet. De boeken en verhalen die al jaren door mijn hoofd dwaalden, klopten steeds luider aan. Eindelijk kregen ze de tijd en aandacht die ze al die tijd hadden opgeëist.